A Cup of Courage

“Anne-Marie voelt aan als geborgenheid, als thuiskomen. Bij Anne-Marie krijg je niet alleen haar, maar het volledige gezin komt erbij zitten. Je krijgt meer dan verwacht. Die extra liefde gaf ik weer in de gezellige vorm van haar mok. Zo’n mok die je met twee handen vastneemt in de winter aan het haardvuur. Zo’n mok waarmee je in de zetel kruipt met een goed boek. Haar zachte karakter wordt daarnaast versterkt door de kleur roze, een persoonlijke favoriet van haar oudste dochter. Anne-Marie is linkshandig en ook daar hield ik rekening mee.“
– Laura, keramiekmaakster.


Mijn verhaal

Ik ben Anne-Marie, 43 jaar, getrouwd en heb 2 kinderen. Ik werk als logistieke medewerker bij UZ Leuven en start binnenkort terug met werken.

Vorig jaar in de zomer merkte ik een vreemde plek aan mijn borst. Een ingevallen stukje dat af en toe heel erg begon te steken. Ik dacht dat het de leeftijd was en stond er niet bij stil dat er iets aan de hand was. Tot mijn man en dochter me toch aanmaanden om het eens te tonen aan de huisarts. Die was er niet helemaal gerust in en raadde me aan om een echografie en een mammografie te laten nemen. Overal waren lange wachtlijsten waardoor we weken moest wachten. We werden toch wat ongerust en hebben na wat zoeken een afspraak kunnen maken in een privépraktijk.

Tijdens de mammografie zag ik een grote zwarte vlek op het scherm. De radioloog zei me eerlijk dat het er niet goed uitzag. Ik begon meteen te huilen, ik dacht meteen aan mijn kinderen, mijn man, mijn ouders en mijn schoonmoeder...

Je wereld staat dan even helemaal stil, hij stopt even met draaien.

Diezelfde dag nog heeft de radioloog het verslag aan de huisarts bezorgd en mits een beetje aandringen konden we bij de huisarts terecht. Je hebt heel erg nood aan meer informatie: wat moet ik doen, waar naartoe?

Je denkt ook nog even dat de radioloog zich misschien heeft vergist. Maar de huisarts bevestigde wel degelijk dat het er iets aan de hand was. Vervolgens heb ik gelukkig heel snel een afspraak kunnen maken bij een specialist en enkele weken later kreeg ik al mijn eerste chemotherapie. Dan begint het. Er waren twee dingen waar ik echt bang voor was: braken en het verliezen van mijn haar. Vroeger was ik heel erg fier op mijn haar. Iedereen noemde mij op mijn werk “roske”. Daar moest ik nu afscheid van nemen. Door corona moest ik alleen naar de chemo gaan, dat vond ik wel echt zwaar. De eerste keer alleen naar die zaal gaan…

Ik had geluk, de chemo sloeg goed aan, wel met ups-and-downs, wat ook normaal is.

De chemo sloeg goed aan en de tumor werd goed gereduceerd. Ik hoopte altijd dat mijn borst gespaard kon worden. Al hadden ze wel vanaf het begin gesproken over een volledige amputatie. Maar tevergeefs. De dokters wilden geen risico nemen en hebben daarom alles weggenomen. Daarna moest ik nog 25 sessies bestraling ondergaan.

Omdat het een hormonale kanker is, moet ik nu ook nog antihormoontherapie volgen en word ik kunstmatig in de menopauze gebracht met de nodige ongemakken die daarmee gepaard gaan. Mensen zeggen: je ziet er goed uit. Maar het is allemaal nog niet gedaan, ik voel mij vaak als een jonge vrouw in een oud lichaam.

Ik heb nu toch een afspraak gemaakt voor een reconstructie, al wilde ik dat in het begin niet echt aangezien mij lichaam het laatste jaar al veel te verduren kreeg. Maar een prothese is toch een hele aanpassing. Daarom zou ik in het najaar van 2022 toch graag een reconstructie willen.

Na de behandelingen heb ik KanActief gevolgd. Dat is een revalidatieprogramma waar je onder begeleiding van kine’s werkt aan je conditie met andere vrouwen dat eveneens herstellen van borstkanker. Ik raad lotgenoten zeker aan om dit te doen.

Met deze groep mensen gaan we ook wel eens samen iets eten en geeft een band voor het leven.. Heel fijn om erover te kunnen praten met andere vrouwen die het ook hebben meegemaakt.

We steunen elkaar.

Ontdek
de verhalen